Pineda de Mar, zaterdag 28 februari

Het weer in Noord-Spanje gaat achteruit. Als rechtgeaarde zonzoekers moeten we dus in beweging komen.

Vanaf Arnes gaat de weg eerst slingerend en zolang omlaag, dat je niet snapt dat we niet onder zeeniveau uitkomen. Dat moment komt zeker, maar pas in Almere. Ter hoogte van Tarragona kom je op de snelweg en wordt het eigenlijk nogal saai. Bij het wijde rondje om Barcelona is er druk verkeer. Dan, voor je het weet zitten we weer op een regionale weg en kruipen we door kleine straatjes in Pineda de Mar om op de zeeweg bij onze camping aan te komen. Leuk, zo omlaag en de zee zien liggen. Helaas zit tussen de camping en de zee niet alleen de drukke weg, maar ook een spoorlijn. Weinig Mediterrane sfeer daardoor. Maar daar komen we dan ook niet voor. Het is gewoon een handige tussenstop met een uitstekend restaurant. We nemen er een Paella Marisca bij wijze van afscheid. Omdat we vrij vroeg zijn aangekomen, hebben we de plekjes voor het uitkiezen. Én zijn we getuige van de vermakelijke strapatsen van de camperaars die laat aankomen en zitten te klungelen om hun monstertrucks tussen boomstammen, lantaarnpalen en overhangende takken te passen. Er zijn weer heel wat uitvaartdames in touw. Een rustige camping is het niet (Bellsol) met die weg en die trein op een zaterdag met Spaanse kampeerders, maar heel zachtjes horen we toch de golven op het strand breken; eine kleine Nachtmusik.

Mondragon, zondag 1 maart

We vertrekken op ons dooie akkertje naar de volgende halte: Mondragon. Een alleraardigst dorpje in de Provence, even boven Orange. In Frankrijk dus. Ben je eenmaal over de grens, kom je op de riante Franse tolweg, kost een paar duiten, maar man wat reist het comfortabel na die wisselvallige Spaanse wegen. De zon schijnt hier, maar we zien nogal wat water op de velden liggen en op een aantal plekken zijn veel bomen omgewaaid. Zo ook op een van de rustplaatsen. Het moet hier vreselijk huisgehouden hebben. 

Onze camping La Pinede Provence ligt in een pijnboombos, ze staan hier allemaal nog fier overeind. Het terrein is sterk geaccidenteerd en het blijkt een heel geklungel om de caravan achterwaarts op z’n plek te krijgen. Zo zie je, alle hoogmoed komt voor den val. Maar uiteraard komt het goed. Dus zitten we daarna nog een paar uur in de zon voor de caravan, eten wat simpels en relaxen de dag verder uit. Morgen meteen weer een etappe, richting Bourg-en-Bresse. Als het daar leuk is, blijven we een dag of twee. 

Gisteren en vandaag verkleinden we de afstand tot huis met 650 kilometer. Hatsiekadee! Dat ging vrijwel moeiteloos.