Wenen, vrijdag 8 mei

Het is extra knus in onze Eriba als de regen zachtjes op het dak tikt. Kleine stroompjes water, troebel van het meegespoelde stuifmeel sidderen langs de ramen omlaag. De regen koelt, reinigt en verfrist. Het is lekker slapen gaan. ‘s Morgens lijkt het gras wel groener, de bomen fierder en de lucht is, zeker weten, helderder.

Wiener Staatsoper

Vandaag de derde stadsdag. Doel is doelloos dwalen door de innere stadt en ons laten verrassen door wat er op ons pad komt. Beginpunt is weer metrostation Karlsplatz. We kiezen nu meteen de juiste uitgang en staan bovengronds prompt oog in oog met de Wiener Staatsoper, dat iedereen wel kent van foto of film (James Bond nota bene). Maar de werkelijkheid is nogal anders. Het gebouw staat ingeklemd tussen wegen en trambanen, het is een grauw, tamelijk fantasieloos gebouw, daarentegen schijnt het interieur overweldigend te zijn. Alleen kunnen we er niet in, hebt blijkt juist vandaag gesloten.

Hofburg

Loop je het operahuis voorbij, kom je vanzelf bij Albertine, de Hofburg, de Stallburg en de Nationalbibliothek. Allemaal onderdeel van een cluster van hoge, rijk geornamenteerde gebouwen, die je deels door boogpoorten en over binnenpleinen kunt doorkruisen. We stappen eigenlijk nergens echt naar binnen, want het kost allemaal minimaal tien euro per persoon, per locatie. Welbeschouwd is misschien de Vienna Pass zo gek nog niet, die kost meer dan 100 euro, maar daarvoor kun je dan de meeste bezienswaardigheden in. We zijn er tevreden mee ons te vergapen aan de exuberante exterieurs en de standbeelden en fonteinen die overal ter eer en meerder glorie van de mannelijke Habsburgers staan. Maar het is niet zo dat alleen de monarchie haar rijkdom etaleerde, want succesvolle burgers en adellijken bouwden hun stadspaleizen er zo dicht mogelijk bij en wilden niet onder doen in grandeur. Wenen staat echt tjokvol met schitterende oude architectuur.

Op het grote voorplein van de immense Hofburg staat een even immens overdekt podium, waarop een symfonie-orkest met een zangeres aan het repeteren is. Tadaa. Voor de audiokwaliteit hoef je er niet heen, maar het is wel een indrukwekkende vertoning en geluidsindruk. We vervolgen onze wandeling door de Volksgarten, met daarin de Triton- und Nymphen-brunnen en de Theseustempel. Triton ligt hier verrassend genoeg onderop en er spuit een onbehoorlijk dikke straal water uit zijn mond. De Theseustempel staat even verderop in ongenaakbaar witte witheid met het goddelijk fraaie bronzen lijf van een Griekse held. Echt, kijk willekeurig een kant uit en je ziet wat moois. Het is werkelijk ongelooflijk zo vol als het hier staat met beeldhouwwerken en monumentale gebouwen. Zomaar op een hoek weer een Neptunus, een fonteintje in een weelderige passage, gevelversieringen en standbeelden op de Graben. Wenen was het middelpunt van kunst en cultuur en had een schatrijke monarchie die er wat voor over had hun macht en weelde te tonen.

Sachertorte

Pal achter de opera ligt café Sacher, maar die waren we pardoes vergeten. In teruglopen hebben we geen zin, dus we dwarrelen als vlinders door de straatjes op zoek naar de ‘typische Weense koffiecultuur’. We komen door de sjieke Ferstel passage op de Freyung terecht. Vandaar kom je op de Bognerstrasse en de rijke stinkerds onder onze volgers weten het dan al: Dior, Vuiton, Cartier, Rolex en ga zo maar door. Om de exclusieve ontwerpen te bewonderen hoef je de merkwinkels niet in, op straat lopen zat passanten die zich erop hebben gekleed om hier gezien te worden. Wat een parade! Wij zijn natuurlijk hopeloos underdressed met onze afritsbroeken en wandelschoenen, maar gelukkig zit hier ook een Café Konditorei Aida, sinds 1913 een steeds beroemder koffiehuis, waar ze op het terras traditionele Wiener Melange Café met Sachertorte serveren. Buitengewone klasse.

Stephansdom

Zou je je alleen op het oog oriënteren, dan vind je de dom nooit, zoveel (kerk)torens staan er om je heen. We hebben zelfs de plattegrond nodig om ons bij de Stephansdom te brengen, die, eenmaal in zicht, bepaald een indrukwekkend gevaarte blijkt te zijn. Twee torens aan de voorkant, een hoge, druk bewerkte toren op rechts en een lagere op links. Toch valt vooral op hoeveel mensen er door de stad schuifelen. Ook hier en ook binnen. Om de publieksstroom een beetje respectvol te houden, is het middenschip alleen toegankelijk voor betalende bezoekers en dat zijn er niet zo veel en waarschijnlijk echte gelovigen. Er zitten wel hele devote tussen; ik zie bijvoorbeeld een vrouw op blote knieën op de stenen vloer, een rozenkrans over haar gevouwen handen, beurtelings kijken en prevelend buigen naar het grote christusbeeld boven het altaar. Wij volstaan met een loopje door een zijschip en dwarsbeuk en verbazen ons erover dat het rijke beeldhouwwerk ook hier binnen op de zuilen is aangebracht.

Na de dom lopen we door het Judenviertel naar de oever van het Donaukanaal en dan weer terug de innere Stadt in. Het is halverwege de middag en tijd om terug te gaan en we kiezen metrostation Stadtpark als opstappunt. Komen we in het park, blijkt een gigantisch genuss-festival aan de gang te zijn. Allemaal kraampjes met eten en drinken op de paden en op de grasvelden honderden mensen met een glas en/of hapje in de hand. Een drukte van jewelste en verschrikkelijk leuk om te zien dat sommigen geagiteerd in gesprek zijn en anderen al half bewusteloos op het gras liggen te vegeteren.

We stappen redelijk afgepeigerd in de metro en observeren dat onze Wenen tour tot dusver vooral een stedentrip is geweest. Dillenburg, Siegen, Nürnberg, Regensburg, Linz en nu, een duidelijk hoogtepunt, het wonderbaarlijke Wenen. We zijn hier nog lang niet uitgekeken, maar vragen ons af of we ons niet ‘over-eten’ uit het oneindige aanbod dat ons ten deel valt. Daarentegen, we zijn hier nu. Toch lassen we eerst maar eens een paar rustdagen in.