Alkoven, zaterdag 2 mei

Gisterenavond lagen we in bed stil te luisteren. Niets te horen, behalve het zachte ruisen in de bomen en zo nu en dan de schreeuw van een dier in het natuurreservaat naast ons.

Dus staan we monter op. Mede door het leuke vooruitzicht dat we een flink stuk langs de Donau gaan fietsen. Een legendarische rivier van 2.847km lengte, die vanaf de bron in het Schwarzwald tot de uitstroom in de Zwarte zee tien landen doorkruist en die door de Romeinen als grensrivier werd gebruikt (Limes). Tot het einde van de 18e eeuw kon je overal aan de oevers van de Donau nog goud uit het water ‘pannen’, maar naarmate de rivier steeds meer kunstmatige oevers kreeg om overstromingen te voorkomen, verdwenen de gelukszoekers. Ook verdwenen steeds meer soorten flora en fauna, en nu zijn er naast de Donau dus talloze natuur-herstelprojecten.

Behalve vanuit een bron, wordt de Donau gevoed door veel zijriviertjes. Het is daarom vooral een regenwaterrivier. Het waterpeil kan flink verschillen en bij hoog water overstroomt hij de lagere gebieden, zoals de hele vlakte waar ook onze camping in ligt. De Donau achter onze camping ligt daarom tussen flinke dijken. Ongeveer zoals de Gooimeerdijk vlak bij ons huis, maar dan een maatje groter. De Donau Radweg voert honderden kilometers over de dijk of over de natuurlijke oevers van de rivier. Wij fietsen van de camping naar een lus die zo’n 20 kilometer stroomopwaarts ligt en het is een verrukkelijke tocht. Het grootste deel fietsen we tussen de brede snelstromende rivier en de natuur. Eerst langs het grote natuurgebied bij onze camping, dan langs wat akkerland, dan over de boulevard van het stadje Aschach, waar ook wat industrie gevestigd is. Even verderop scheidt het fietspad een camping van de rivier, we rijden er dus dwars doorheen. Komisch. Dan komen we tussen de bergen en is het steile woeste natuur tot waar de rotsige voeten tot aan het water reiken. Ons fietspad was ooit een jaagpad (Treppelweg in het Oostenrijks), vandaar dat de moeite werd genomen een pad in de berghellingen uit te hakken.

We fietsen hetzelfde pad gewoon weer terug, ander uitzicht. Voorbij Aschach stappen we af voor een broodje bratwurst bij Jumbo’s Wurststand, waar de meeste mensen forel of makreel zitten te eten, die daar op de oever in een weerzinwekkend walmende buitenbarbecue wordt gegrild. Maar wij hadden op de heenreis al een Strudel verorbert.

Alkoven, zondag 3 mei

Vandaag alleen een wandeling en daarna in de schaduw luieren. Het belooft 27 graden te worden.

Halverwege de ochtend trekken we de wandelschoenen aan en lopen vanaf de achterkant van de camping, aan het grote glasheldere meer, door een hekje het terrein af. Een vaste bewoonster haalde ‘m voor ons even van het slot. Je kunt hier met een klein bruggetje de kwelsloot oversteken, maar dat doen we niet, we blijven op het pad onder de dijk en in de schaduw. De temperatuur is perfect.

Ik schreef al over de natuurherstelprojecten en in een daarvan komen we te lopen. De Aschach is een snelstromende beek die in het verleden deel uitmaakte van de Donau, die toen bestond uit een hoofdrivier, met talloze vertakkingen, lussen, meren, moerassen en ondiepten. Met het kanaliseren verdween dat allemaal, maar ze bouwen steeds meer natte zones terug. We lopen eerst langs de kwelbeek onder de dijk, maar buigen dan af het bos in en komen te lopen langs de Aschach. Dit is beverterritorium en we zien heel wat knaagwerk. Het is fraai, typisch nat landschap, met alleen maar loofbos en soms dicht struikgewas. Het pad is van nature half-verhard, want het is een en al grind tussen de droge kleigrond. De kiezels variëren in maat van vuist tot erwt. Dat ís de natuurlijke ondergrond hier. Wat een lange reis hebben die stenen afgelegd voordat ze hier als natuurjuwelen afgerond en gepolijst tot rust kwamen?

In de tweede helft komen we in de productiebos, lange dunne stammen in keurige rijen, maar wel veel lage begroeiing ertussen. En een boom die omvalt mag gewoon blijven liggen. Het pad slingert hier wat meer en het gaat een beetje omhoog en omlaag. We lopen tot de plek waar de Aschach en de Innbach samenvloeien. Spectaculair is het niet, maar wel mooi om te zien dat die twee riviertjes helemaal hun eigen gang kunnen gaan. En wat nog belangrijker is: samen vormen ze een 14,2 km lange vistrap die om de waterkrachtcentrale van Ottensheim leidt.