Kwelbeek, Almere-Haven

Weelderig groen omlijst de tere gestalte van een ree. Roerloos peilt ze ons met grote bruine ogen. Zon, wind en bladeren schilderen beweeglijke vlekken op haar roodbruine vacht. Maar alleen haar oren bewegen zachtjes op zoek naar elk geluid dat wij maken. Even voelen we ons verbonden in onbeweeglijkheid. Wij op het pad, zij op amper tien meter afstand in het struikgewas. Dan bevrijden wij haar van onze aanwezigheid in haar leefgebied en zetten wij onze wandeling voort en ik voel dat ze ons nakijkt en opgelucht adem haalt.

Stad

Na de stadjes en steden Dillenburg, Siegen, Nürnberg, Regensburg, Linz en Wenen was onze culturele honger wel gestild. Het was een vergrotende trap van de knusse, wat boerse vakwerkhuisjes in Duitsland naar de megalomane pronkbouwwerken van Ludwig 1 tot de immense Weense paleizen van de Habsburgers. We zagen veel van de beroemde Donau, zowel van haar natuurlijke gedaante en loop, waar ze tussen de bergen haar weg moest vinden, maar ook beliepen we haar getemde oevers, waar de mens met steen en lineaal de wereld naar zijn hand probeert te zetten. Die civilisatie is sterk en onstuitbaar, maar bij lange niet zo machtig als de natuur. De Donau is een landschapvormend, beeldbepalend onderdeel in alle gewesten die zij doorstroomt. De mens heeft zich verzoend met haar superioriteit en niet nagelaten zich te laven aan haar oevers. Die ijver resulteerde niet alleen in wijdse landbouwgebieden en stedelijke agglomeraties, maar, veel opvallender dan dat, in horizon-brekende kerktorens, burchten op heuveltoppen en kloosterpaleizen in valleien.

Land

Ons plan om ná Wenen naar het oosten van Duitsland te reizen, de voormalige DDR, maakte plaats door de hunkering naar een minder mens-dichte omgeving, naar natuur en ruimte. Die vonden we in Karinthië, aan de grens met Slovenië. In de uitlopers van zuidelijke Alpen is ruimte voor hoge besneeuwde toppen, beboste heuvels én wijdse, door rivieren uitgesleten dalen. We fietsten en wandelden en verloren ons in de overweldigende schoonheid van het landschap. Bovenop de hoge Petzen met zijn typisch lage sparren en stenige alpenweiden hijgden we op de steile paden in de frisse berglucht en keken met verwondering naar de lappendeken van het mensenland 1500 meter lager. En in de krochten van de Trögener Klamm klonk het meerstemmig lied van het woelige water en fonkelden duizenden steenjuwelen in de stroming. En nog was de betovering niet voorbij, want misschien is in het idyllische landschap van Tirol het beste evenwicht bereikt tussen mens en natuur. Hier lijken de pittoreske, met bossen omgeven alpenweides een vanzelfsprekendheid te zijn, waarboven loodgrijze en besneeuwde toppen de dienst uit maken. Tirol oogt als een harmonieus geheel van met zorg geleefde menselijke aanwezigheid en respect voor het wilde natuurschoon.

Mensen

Overal ontmoetten wij vriendelijke mensen, op straat, op een bergtop of in een kloof. En zeker op de kampeerterreinen, waar vrijwilligers van verenigingen zich soms lijken te verliezen in het scheppen van een zo paradijselijk mogelijke omgeving en een zo gastvrij mogelijke ontvangst. Meer dan ooit ervoeren we de essentie van de naturistische levenshouding. Namelijk dat het niet zo nodig is om naakt te zijn, maar dat het vaak onnodig is om gekleed te zijn. En het dáárom zo fijn is de vrijheid en het vertrouwen te voelen om dus zo gekleed of ontkleed te gaan als je wilt. Met alle voordelen rond het douchen, zwemmen, sporten of lekker luieren in zon of schaduw. Ook meer dan ooit schreef ik er zo openhartig over, mede omdat ik denk de combinatie van verpreutsing enerzijds en de seksualisering van bloot anderzijds alleen maar steeds meer nadelige gevolgen in de samenleving laat zien. Dat is nog afgezien van de pure, individuele bevrijding die het met zich meebrengt om jezelf letterlijk bloot te geven in de werkelijke gedaante die je bent, zonder last en schaamte en zonder vrees voor oordelen. Gelijk onder gelijken. Naakt is normaal. Dat de meeste naturistenterreinen paradijsjes zijn van schoonheid, rust en ruimte lijkt daarmee vergeleken bijzaak, maar is wel degelijk een prominent voordeel. Het bevalt ons goed.

Dit verhaal begon met de ontmoeting met een ree in het wild. Dat was in het Kromslootpark. Niet meer dan drie kilometer van ons thuis in Almere. Op ons wandelrondje van nog geen zeven kilometer genoten we van het kleine wetland dat dit park is, maar ook van onze goede, door de buurt zélf onderhouden wijk, met onze eigen natuur-herstelzone van de Kwelbeek. Reizen is heerlijk. Thuis zijn ook.

Dank voor het lezen van onze reisverslagen.