Knittlingen-Freudenstein, vrijdag 29 mei

Het is niet meer dan een pover windje, dat de bladeren van onze fruitboom zachtjes doet ritselen en ons ‘s morgens nog laat rillen op onze korte blote loop naar de douche en het zwembad, aan de overzijde van het grote grasveld, dat wij hoeven delen met niemand, omdat er geen andere gasten zijn. Maar de zon straalt warme weelde op onze lijven en het briesje is al halverwege de ochtend van rol veranderd in een weldadig koele, zomerse streling, die ons bestaan op deze zonovergoten heuvel veraangenaamd als ware het hier een paradijs.

Zum Karl

In het zicht van het einde van onze reis beloven we onszelf nog één eminente belevenis in de vorm van een etentje in een typisch Duits Gasthaus, maar die blijken in deze streek dun gezaaid of alleen ‘s avonds open te gaan. Echter, ‘s avonds eten in een traditioneel Gasthaus doen we niet, daarvoor zijn de porties te groot en de gerechten te machtig bereid. In Knittlingen is Zum Karl ‘s middags geopend, een vage mix van dartcafé, kroeg, feesttent en restaurant, maar mét een terrasje, zien we op internet. Het blijkt een groot en donker etablissement, dat meer weg heeft van een nachtclub, zien we als we er binnenstappen. We doorkruisen verschillende zalen en stappen door een achterdeur op een enorm patio-terras met grote parasols onder uitbundig groen lover, wat een dubbele lommer schenkt en een aangename temperatuur.

Afscheidsmaal

De kaart verraadt een Balkan-keuken, maar er staat ook een Zwiebel Rostbraten op, het rundvleesgerecht dat ons op Rutar Lido zo aangenaam verraste. We nemen er allebei een, Corrine met Pommes, ik met Wilde Kartoffel. Die laatste blijken gefrituurde aardappelwedges te zijn met de ‘wilde’ schil er nog aan. Het is een uitstekende steak, zoals je die in Nederland maar zelden geserveerd krijgt. Niet alleen vanwege de malsheid en bereiding, maar ook door het formaat. Erop ligt een berg glanzend gekarameliseerde uien en de bodem van het bord is onzichtbaar door de laag kruidige braadjus, die verrassend (en aangenaam) weinig vettig is. De combinatie van mals rundvlees en de perfect gegaarde uien, schept een smaakmixtuur van biefstuk en uiensoep en blijft een tongstrelende sensatie geven. Het ontbreekt helaas aan groente en dat is een serieus gemis. Niettemin is het een waardig afscheidsmaal. We ronden het af door een ijsje te halen bij een Italiaan even verderop in de straat. De hele middag daarna luieren we in de schaduw van onze fruitboom, behalve als we even een duik nemen in het zwembad dat inmiddels 27 graden is. ‘s Avonds eten we nog wat fruit en yogurt en daarmee zit de dag erop.

Mede ingegeven door de hoog-zomerse temperaturen die ons wachten, plakken we er nog een dagje aan vast. We vertrekken eerst zondagochtend vroeg en hopen dan in één dag thuis te geraken, echter zonder haast en dwang. Na al het reizen, de verrassingen en belevenissen lijkt ons dat een goede slow-down.

Dit is het een-na-laatste bericht in deze serie. Na thuiskomst schrijf ik nog een terugblik.