Deuerling, vrijdag 1 mei

Een alles overheersend geraas en geratel galmt ononderbroken door het dal. Het begint donderdagavond en gaat de hele nacht door. Dat om middernacht de dag van de arbeid begint, maakt de spoorwegmensen niks uit. In heel Duitsland ligt werkelijk álles op z’n gat, winkels, banken, overheid, horeca, maar bij de Deutsche Bahn moet het kennelijk door. Dus slapen we meer niet dan wel en verbazen ons erover dat het universum het de moeite waard vind om in deze gruwelijke teringherrie het ochtendlicht te laten verschijnen. Wonderlijk genoeg is het dan ineens stil. Nu ja, in de verte horen we de snelweg nog, maar dat klinkt ons nu als een lieflijk ruisen in de oren en we vallen prompt weer in slaap. Maar niet nadat ik de gaskachel aanstak, want het was weer eens 0 graden.

De zon schittert tussen de bomen ons achterraam in. Het is tegen achten en het werk aan de spoorweg is overluid hervat. Het sterkt ons in het besluit om vandaag door te reizen naar Oostenrijk.

Naturistenbund Donau heeft een leuk terrein en mooie faciliteiten, maar kan nog een kwaliteitslag gebruiken, met name in de terreininrichting en netheid. Het is een vrolijke vereniging, die het leven uitbundig viert. Doe je daar aan mee, dan zit je hier geweldig. Zo niet, moet je accepteren dat ze het hier op hún manier doen. Wij hadden een leuke ervaring met het Spanferkl en een gezellige avond in het clubhuis, maar hun grootste pré is niet het terrein of de gezelligheid, maar de mooie omgeving en bezienswaardigheden rondom.

Binnendoor

Alkoven (nabij Linz), vrijdag 1 mei

We moeten vandaag zo’n 200 kilometer reizen en leggen daarvan geen centimeter op de snelweg af. We rijden over alleen lokale en regionale wegen en dat zijn er ook maar twee: de B8 in Duitsland en de 130 in Oostenrijk. Afgezien van een paar afsluitingen en omleidingen, is het een fabelachtig fijne reis. In Duitsland rijden we eerst een beetje van de Donau vandaan, waardoor het landschap wat vlakker wordt. De tweebaans weg leidt met lange bochten door een gemoedelijk agrarisch gebied, met zo nu en dan een dorpje. Naarmate we dichter bij Passau en de Oostenrijkse grens komen, neemt de heuvelachtigheid wat toe en komt we ook steeds vaker pal langs de Donau te rijden. Onze route voert dwars door het centrum van Passau, dat op een landtong tussen de samenvloeiing van de Donau en de Inn ligt. We rijden dicht langs de Dom St. Stephan en vinden ons omringd door fietsers en wandelaars. Uitermate grappig.

In Oostenrijk verandert de omgeving niet erg, maar het wordt wel wat steiler allemaal. Het hele stuk dat we direct naast de Donau afleggen is van een adembenemende bekoorlijkheid. Schitterende gemengde bossen op de hellingen aan beide zijden van de rivier, karakteristieke boerderijen, chalets en dorpjes en dan ineens een open grasweide op de berghelling, van waaraf een dozijn bleke koeien ons nastaren. Dit land is ontzettend netjes. Aangeharkt en gebezemd, als het ware. Visueel verrukkelijk. Laten we het Slow travelling noemen. Voordeel: we rijden hybride 1 liter op ongeveer 13 kilometer, dat is met de caravan erachter bizar zuinig. Op onze Spanje reizen was ik al blij met 1 op 10.

Onze bestemming is het terrein van Sportliga Linz, een vereniging die al in 1920 ontstond en in 1973 naast een voormalige grindafgraving een groot terrein betrok. Die grindput werd een groot glashelder meer (drinkwater, zeggen ze) met eromheen oneindige zonneweiden en op de helling ernaast plek zat voor (sta)caravans en zomerhuisjes. Er zijn twee saunacabines, een stoombad en een dompelbad, pal daarnaast een clubkantine met dagmenu en wisselende dinerkaart. 48.- Euro per nacht, inclusief stroom, vinden wij peperduur, maar wat een schitterende plek. Zonnige staanplaats op een prachtig onderhouden grasveld, watertap en sanitairhuis vlakbij, vogels blij kwetterend om ons heen. Het is ná de drukte van NB Donau en al onze Neurenbergse uitstapjes heerlijk bijkomen.