Deuerling, zondag 26 april

Spanferkl

Zaterdag 25 april

Een vleestang in de linkerhand en een veel kleiner mes dan verwacht in de rechter. De grote man staat met ontbloot bovenlijf, licht voorovergebogen, als een chirurg, het varkentje te ontleden, dat hier ruim vijf uur geurig gaarde. Er zijn twee lange tafels, al voor de helft bezet, als we ons in het kleine rijtje opstellen om wat malse stukken van het Spanferkl op te halen, plus wat ferme stukken witte kool die eveneens vijf uur rijkelijk werden bedropen door het varkensvet onder het spit. Een van de andere leden schept een soeplepel Bratsosse over het bord en we rollen er zelf een Brotknödel naast. Twee frisse salades in een apart schaaltje erbij en ons Beiers maal is compleet. Zeker nadat een tafelbuurman twee Weizen voor ons heeft gehaald. Aardig. Het is gezellig, maar daarentegen: de Duitsers praten vooral met elkaar. Je kunt niet zeggen dat ze de conversatie mijden, maar het initiatief moet van ons komen. Als een deel van het gezelschap afzakt naar de lounge naast het zwembad, ontstaat ruimte om wat te kletsen met een Nederlands stel dat sinds vijf jaar in Regensburg woont en werkt en hier een vaste staanplaats heeft.

Het kan gewoon

Wat later op de avond klinkt vanuit de lounge keiharde muziek. Als op een gegeven moment wat zachte gitaarmuziek klinkt, neem ik een kijkje, maar het blijkt de lange intro van een Duitse meezinger. De feestgangers gaan uit hun dak. Ik kom echter niet meer weg, want wordt nadrukkelijk gevraagd erbij te komen zitten. Het aanbod voor een biertje sla ik af. Dan kondigt iemand aan dat de sauna open is. Een paar mensen kleden zich prompt naast het loungedeck uit, gaan douchen en kruipen in de sauna. Mooi om te zien, die ongedwongenheid, bijna vanzelfsprekendheid, dat naakt normaal is, terwijl er vandaag ook niet-naturistische gasten van de jarige zijn. Het kan gewoon.

De muziek gaat een tijdje keihard door, maar wordt dan wat minder geprononceerd, ze zijn in het clubhuis gaan zitten. Alleen het dreunen van de bassen blijft tot na middernacht doorklinken.


Zondag 26 april

Het luidruchtige renovatiewerk aan de Bahn (de spoorweg) vindt nu pal onder de camping plaats, we gaan begin van de middag op stap.

Nabij Kelheim zijn er twee bezienswaardigheden; de Donau Durchbruch (door een brede kalksteenformatie) en de Befreiungshalle. Die eerste, die vonden we niet. We vinden wel een hoge klif in een bocht en wandelen op de zandige oever van de legendarische rivier. Wat vooral opvalt is dat’ie helemaal niet blauw is, observeert Corrine.

Befreiungshalle Kelheim

Blik op Kelheim aan de Donau vanaf de Befreiungshalle

Ludwig 1, koning van Beieren (1786-1868), ken je al van het Ludwig-Main-Donau-Kanal. Hij liet hier ook een monument bouwen om de bevrijding van de Franse overheersingen te vieren. De Befreiungshalle blijkt een toeristische hotspot. Grote parkeerplaats, café-restaurant, ijscokar. Strak gazon, helder witte wandelpaden, elke 100 meter een rustbankje met prullenbak en genoeg informatieborden om geen detail te hoeven missen. Maar dan, nee echt, die hal ziet er uit als een gigantische meringue bruidstaart. Imposant en bespottelijk tegelijk.

Aan de buitenzijde dragen achttien vrouwenfiguren naamborden met de Duitse volksstammen, binnen staan er evenveel hand in hand in een grote kring. Dat enorme kanaal van 173 km legden ze in tien jaar aan, voor deze suikertaart hadden ze 25 jaar nodig. Het is zonder meer een bijzonderheid om te zien, moet je doen, maar qua architectuur is het weinig verheffend. Daarentegen: het gras is donkergroen, het loof licht lentegroen en de lucht diep blauw. Daartussen schittert de hal als versteende promotie voor de Duitse Kaffee und Kuchen Kultur.

Kelheim

Waar de Altmühl en Donau zich vermengen ligt het plaatsje Kelheim. Bijzonder is dat nog drie stadspoorten fier overeind staan, verder is het een rommelige mix van mooie oude huizen, horeca en parkeerplaatsen. Niettemin lopen we een leuk rondje door het dorp, eerst over de oever van de sterk gekanaliseerde Altmühl, dan langs wat er nog rest van het Ludwig-Main-Donau-Kanal (een klein haventje) en tot slot op de hoge dijk langs de Donau.

2 Reacties

  • In je nakie rondlopen na een soort bacchanaal… wat een vrijheid. En die kok van dat varken was dus echt een meatmaster. Vijf uur garen…
    Daar hoort geen dreunende basmuziek bij maar tokkelende harpjes. Als er bij ons op de camping dreunende muziek is ga ik altijd – als oude meester – orde houden. Maar ja, ik ben soms een zeiksnor in dat opzicht.
    Toch weer iets voor de Buijsjes om hierbij te mogen aanschuiven.

    Hoe krijgen ze het voor elkaar om zo’n Denkmal neer te zetten. Is dat niet rijp voor de sloop? Maar je hebt gelijk, toch een bijzonderheid.
    Ha lees ik hier Altmühl? Wij gaan in mei of juni fietsen door het Altmühltal. En hopen stiekem op een varken aan het spit.

    • Tip: als je niet over de muziek zeikt, mag je mee-eten. 🙂
      Laad je accu’s goed op voor het Altmühltal, wij hadden het laatste stukje (voor Kelheim en Weltenburg) en het ging daar bizar omhoog en omlaag.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *