Nürnberg, donderdag 23 april

Opnieuw berijpt, knapperig gras onder onze voeten. Maar we gaan gewoon buiten douchen en dat willen we iedereen aanbevelen, probeer het eens.

We houden vandaag een rustdag. Dat biedt gelegenheid mij te verdiepen in de tegenstelling Fränkisch-Bayerisch. Want we zijn hier wel in Beieren, maar op menu’s, in supermarkten en op reclameborden is het Fränkisch wat de klok slaat. Hoe zit dat?

Landjepik

En ja hoor, daar zijn ze weer: Europese hertogen en vorsten, kerkelijke despoten en militaire machtgraaiers. Iedereen wilde wel een stukje Franken. Er is geen beginnen aan dit te duiden, het blijkt een idioot ingewikkeld verhaal, waarbij het land even veelvuldig van heersers wisselde als die heersers van vrouwen. Uit alle windstreken kwamen ze, veroverden grote of kleinere stukken van het gebied en moesten het daarna weer inleveren bij de volgende geweldenaar. Het kreeg steeds nieuwe benamingen, maar zo rond 1500 echter werd het als Frankenland (kortweg: Franken) bestempeld. Lang ná dat heugelijke feit verdeelden Duitse heersers het ganse rijk in deelstaten, waardoor Franken verspreid kwam te liggen over Hessen, Thüringen, Sachsen, Baden-Würtemberg en (voor het grootste deel) Beieren. Daarom bestaat Franken staatsrechtelijk niet, terwijl grote delen van de bevolking dat anders ervaren. Zij voelen zich eerder Fränkisch dan iets anders. Dat laten ze in hun zichtbare uitingen graag zien, zoals ook in de vlag met het Fränkische wapenschild, die overal prijkt, maar vooral uiten ze zich in hun taal. En wij maar denken dat ze Beiers spreken, dat blijkt een belediging; het is Fränkisch. We zijn hier immers niet in Bayern, maar in Franken!

En dat Franken laat zich vandaag van zijn zonnige kant zien dus genieten we van een lekkere lentedag.