Burbach-Lützeln, zaterdag 18 april

Een van de opmerkelijkste bezienswaardigheden hier in de buurt is wel het wildewijvenhuisje. Niet ver daarvandaan vindt je het curiosum Grosse Stein (grote steen). Verwarrend genoeg bestaat de eerste uit een verzameling rechtop staande basaltblokken zonder enige vorm van bebouwing in de verre omtrek en is het tweede niet meer dan een gemengd bos met een flinke stapel stenen erin. Toch is het bekend gebied. We zijn aan de zuidrand van het Rothaargebirge, dat de doorsnee Hollander vooral kent van het sneeuwparadijs Winterberg. Iets zuidelijker daarvan dus en ter hoogte van Bonn in Duitsland dus, maar dan iets oostelijker; het Westerwald. Ach wat, kijk zelf maar even op maps. 

Vanochtend vertrokken we uitermate ontspannen voor een eerste rit van zo’n 385 km naar deze plek in dit mild bergachtige gebied, waar ik met het bestijgen van het grindpad op camping FSG Siegen toch wel blij was met onze vierwielaandrijving. Zo steil dus wel. Het is de eerste stop op onze voorjaarsreis, die we de ‘Wenen tour’ doopten. Want dat is -in beginsel- het verste doel van deze trip, maar niets ligt vast en alles is mogelijk. Misschien zijn we over drie dagen wel weer thuis. 

In het eerste uur ontmoeten we Werner, Mariet, Charly & Ushi en Hansi, allemaal even vriendelijk en om alle twijfel weg te nemen; onvervreemdbaar Duits. We installeren ons op een plekje bovenin het terrein, wat ons een fraai uitzicht op het dal en de tegenoverliggende heuvels geeft. Maar wel een flink eind van het sanitair- en clubgebouw. Je kunt niet alles hebben.

We willen graag wat meer zien van deze mooie omgeving, ook omdat Bart hier een dikke vijftig jaar geleden een maandje stage liep bij de firma Hailo in het stadje Haiger, zo’n dertien kilometer hier vandaan. Jaren geleden bezochten we het al eens met z’n tweeën, maar daarvan bleef ons niet veel bij. Haiger, Dillenburg en Siegen zijn doelen, maar wat we ervan gaan zien, weten we niet, want de weersvoorspelling is slecht. Ik schrijf dit terwijl de regen op het caravandak tikt. Morgen gaan we sowieso een rondje doen, hopelijk op de fiets, maar anders met de auto (het voordeel van reizen met een caravan). En wordt het weer niet beter, dan rijden we maandag naar de volgende stop: Würzburg in Beieren. Hopelijk vergunt het weer ons daar een paar dagen te blijven. 

Op de foto het bewijs van onze traditie: op de eerste stop een glaasje bubbels voor de caravan.