Benicassim, zaterdag 14 februari

De dag staat helemaal in het teken van het weer. Wind blijkt een bepalender invloed op je gestel te hebben dan ik dacht. Ja, we kennen allemaal de Hollandse ergernis van wind tegen op de heenreis én wind tegen op de terugreis. Maar dit is van een andere orde. De lucht is stralend blauw, de zon schijnt fel, het is buiten 21 graden, maar zonder jas niet te harden, zo hard waait het. Iets in mij verzet zich tegen deze ongerijmdheid. En het roept angst op. 

Grappig dat je als moderne mens zo wordt teruggeworpen in het besef over natuurkracht. Nu ja, dat is relatief natuurlijk. We leven niet in een hol of in een plaggenhut. Maar met elke windstoot kraakt, knarst en rammelt onze Eriba. Geen idee waar die geluiden vandaan komen, maar het maakt en houdt ons onrustig. En elke keer als de windvlagen even uitblijven, denken we: het is voorbij. Tot de storm ons een nieuwe oorvijg verkoopt. Doodvermoeiend.

Dus blijft dakje omlaag en de ramen op de kierstand. Op enig moment is het 27 graden in de caravan, dus doen we de deur open. Een rol WC-papier vliegt uit het deurvak en tolt als serpentine feestelijk door de lucht. De caravan schudt van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. De afvalwatertank waait eronder uit, ondanks de baksteen die erop ligt. Schrale troost is dat ook de campers om ons heen er last van hebben. Ze wegen wel meer, maar ze hebben ook een groter oppervlak waar de wind vat op heeft.

Het is menens, dit weer, de windstoten hebben orkaankracht 2. Dit maakten we niet eerder mee. De overheid stuurde opnieuw waarschuwingen; niet de weg op gaan en vermijdt buitenactiviteiten.

Als de voorspellingen uitkomen is het morgen al weer rustig. We moeten alleen de nacht nog even door.