Het grootste deel van de oude stad stamt uit de 14e eeuw. Vrijwel de hele stadswal en de meeste gebouwen binnen de muren zijn nog in oorspronkelijke staat. Maar veel huizen zijn bewoond, dus achter de pittoreske gevels gaat ongetwijfeld modern comfort schuil. Niettemin is het betoverend om door smalle, steile steegjes te glibberen over vernuftig gelegde keitjes en kiezelpatronen. Vorig jaar waren we hier ook, maar op een zonovergoten dag, vandaag valt er zo nu en dan een spat regen.

De druilerigheid tooit de Vila Vella (oude stad) in heel andere dracht. Misschien een die haar het beste past. Die van een meer introverte woonstee, een gedrongen bolwerk dat bescherming biedt tegen de woeste zee aan de ene kant en de getande berghellingen aan de andere kant. Tossa doorstond de turbulente tijden al vanaf ruim 200 jaar vóór onze jaartelling, met allereerst de overmeestering én uitroeiing van de oorspronkelijke Iberische cultuur van de Indiketen door de Romeinen. De Visigoten namen het daarna over, waarna de Moslims het (mét het grootste deel van het Iberisch eiland) in bezit namen. Nog weer zo’n 700 jaar later verdreven katholieke christenen de Moren en pas toen ging heel het schiereiland Spanje heten. Hertogen, koningen en kerkvaders speelden elkaar het gebied en het stadje toe alsof het een Monopoly-straatje was. Het was abt Ramon de Berga die verordonneerde dat er een kasteel moest komen en hij legde daarmee de basis voor het oude stadje, met op zijn hoogepunt 80 huizen, de muren en zeven torens. Het doorstond ook de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) en de daarop volgende dictatuur van Franco. Mensen kwamen en gingen, het stadje bleef.

Maar we gingen hier eigenlijk naar toe vanwege de grote weekmarkt, die blijkt in werkelijkheid klein en verspreid over verschillende straatjes. We kopen dikke sinaasappels, zoete aarbeien en lokale Manchego. We dwalen doelloos door het oude en het nieuwe stadje. Zo zien we eens een rambla in werking, waarderen we de manier waarop bewoners hun huis of straatje aankleden en verbazen ons in de duistere kerk over de ventilatoren en het ijzingwekkende christusbeeld. Op de achtergrond speelt zachtjes een Fuga van Bach. Het wordt er bijna bekoorlijk van. Bijna.

‘Thuis’ in Blanès wandelen we op goed geluk door het dorp en belanden bij Restaurante La Gondola waar ze de terrasbranders voor ons aansteken en we voor 22,50 euro (p.p.) een prima driegangenmenu inclusief een liter redelijke wijn nuttigen. 

Op de terugweg doet het universum ons een Doisneausiaans straatbeeld cadeau van een dubbele palmenrij, glimmend plaveisel en silhoutten van toevallige passanten. Vergankelijken zoals wijzelf, in dit land waar de geschiedenis de mens al jaren overtroefd.

In 2025 waren we hier ook, toen maakte ik mooie foto’s bij goed weer. Neem een kijkje.