Een eindeloze strandwandeling
De reis van een argeloos zandkorreltje uit de Pyreneeën door het lange stroomgebied van de Ebro gaat niet over rozen. Het nietige stukje kwarts tolt en dwarrelt willoos in de stroming van de rivier. Eerst in kleine bergbeekjes, over ondiepten en door stroomversnellingen, voortgestuwd in krommingen en later en lager in het land in brede, traag stromende rivieren (…), langs landerijen en steden, onder bruggen en tussen kades door en niet zelden achteloos gestrand op een anoniem stuk oever ergens in het achterland. Toch is het minieme stukje rots voorbestemd om eerst daar te eindigen waar de zoete stroom is gekalmeerd en zij de zilte golven ontmoet, die op hun beurt rusteloos en schijnbaar moeiteloos de kust bestoken, om daar vermoeid en voldaan te landen op stranden of op te waaien in duinen. Zo is de delta ontstaan.
Vanaf de vierde eeuw kroop zo de kust kilometers ver de zee in, ja, waar Amposta vroeger áán de kust lag, ligt de stad nu vér landinwaarts. Dat merk je trouwens als je er naartoe rijdt, vanaf de vlakke delta moet je ineens flink omhoog, het oude land op. Vooral tussen de 14e en 16e eeuw maakte de rivier meters, aangejaagd door stormen en stromingen, droogten en hoog water. Waar het sediment tot rust kwam, zocht het water een nieuwe weg en waar het zand geen rustplaats kon vinden, werd het naargelang de stroming van dát moment afgezet ten noorden of ten zuiden van de riviermond. Zo onstonden de lange zandstroken die de beide baaien omarmen.
Op de zuidelijke zandstrook wandelen we vandaag. De auto staat op het strand zelf geparkeerd. Op een daartoe aangewezen plek, wel te verstaan. We lopen de hele zand-smalte vanaf de parkeerplaats, tot waar het strand verbreed en overgaat in een soort schiereiland, waar grootschalig aan zoutwinning wordt gedaan. Een hek sluit het gebied af en zo nu en dan knerspt een oplegger met acht wielen over het zandpad. Een equipe van drie immense tractoren met schuivers is continu in touw om de weg berijdbaar te houden. Het contrast tussen de ongerepte tweezijdige zandstrook en het mechanisch geweld doet pijn aan je ogen.
Het blijkt dat de lengte van de smalte niet meer dan 4,5km is (heen). Dat vinden wij geenszins teleurstellend, want het is een pittige loop over het zand, ook als is het meestal stevig onder de voeten, we moeten het ook teruglopen.
Het minieme stukje rots is voorbestemd om eerst daar te eindigen waar de zoete stroom is gekalmeerd en zij de zilte golven ontmoet, die op hun beurt rusteloos en schijnbaar moeiteloos de kust bestoken, om daar vermoeid en voldaan te landen op stranden of op te waaien in duinen.
Bart
De zee, het zand, de lucht en de omgeving, het zijn allemaal grote indrukken, maar ze zijn in hun grootsheid onveranderlijk. En bij het uitblijven van nieuwe grote dingen volgt introspectie en krijg je oog voor de kleine dingen. De manier waarop het zand zich vóór een obstakel ophoogt, de kleurschakeringen in het strand, de abstracte vormen en hun spel met licht en schaduw. Wat een geweldige strandwandeling.
We eindigen onze uitstap in Deltebre met een langzame tapas-lunch aan de oever van de Ebro.
Geef een reactie