Karl Faust, geboren Duitser, begon in 1921 een botanische tuin op een helling nèt buiten Blanès. Hij was aan het einde van de 19e eeuw naar Barcelona gekomen om voor een Duits technisch bedrijf de handel in Spanje te behartigen. In 1908 begon hij met een compagnon een eigen bedrijf, dat ondanks flinke tegenslagen (zoals de eerste wereldoorlog en zijn Duitse afkomst daarbij) zeer winstgevend werd. 

Rond zijn vijftigste (in 1925) kon hij het zich veroorloven zijn aandacht steeds meer te verschuiven van het bedrijfsleven naar de natuur. Hij huurde top-architecten, botanici en tuinmannen in om zijn droom gestalte te geven. Vanuit een voormalige steengroeve op zijn eigen grondstuk liet hij steengruis naar achter zijn huis (nu de hoofdingang) brengen, om er een tot op vandaag spectaculaire rotstuin te scheppen. Hij gooide er zijn hele vermogen tegenaan, kwam in geldnood, maar overwon ook dat. Na de burgeroorlog kwam de dictatuur van Franco en beijverde Faust zich om Marimurtra een internationale status te geven, zodat het minder gemakkelijk ten prooi zou vallen aan het regime. De man heeft het niet gemakkelijk gehad. Hij wás geen botanicus, maar gedroeg zich wel zo, hij wás geen wetenschapper, maar werkte als een wetenschapper, hij wás geen uitgever, maar onderhield een eigen bibliotheek en faciliteerde publicaties. De passie van de oprichter en de toewijding van zijn ontwerpers resulteerden in wat de mooiste botanische tuinen van Europa geworden zijn: Marimurtra.

Marimurtra is een door Faust zelf bedachte woordcombinatie. ‘Mari’ duidt de zee aan, ‘murtra’ is de Catalaanse naam voor de inheemse plant mirte.

We kennen Faust natuurlijk vooral van Johann Wolfgang von Goethe en het is opmerkelijk dat Karl Faust niet alleen verzot was op Goethe’s meesterwerk ‘Werther…’, maar dat zijn eigen leven ook wat overeenkomsten lijkt te vertonen met de hoofdrolspeler uit Goethe’s Faust (oer, 1 en 2). De wetenschapper die geen genoegen neemt met zijn kennis en een afspraak maakt met Mephisto (de duivel); als ik niks meer te wensen heb, behoort mijn ziel jou toe, tot die tijd help je mij. God stond de overeenkomst tussen duivel en mens toe, omdat hij dacht dat het goede in de mens sterker zou zijn dan het slechte. En hij kreeg gelijk. Faust leerde dat niet kennis, maar een goed en deugdzaam leven gelukkig maakt. Ik denk dat Karl op 78-jarige leeftijd als een gelukkig man stierf.

We lopen in een weldadige 19 graden, onder een strakblauwe hemel en in de warme zon over de paden van Hellenistisch aandoende tuinen, tussen nu eens droge vegetatie, dan weer zandgronden, rond waterpartijen, onder pergola’s, langs steile hellingen en door duistere, vochtige bladerentunnels. Als we op een terracotta-bankje in de zon gaan zitten, is het al snel te warm. Op de trappen naar het Linnaeus-tempeltje (de toeristen-hotspot van het park) knielt ineens een man voor een huwelijksaanzoek, een fotografe legt het vast, voorbijgangers joelen, een buslading Chinezen, maakt in drie minuten tijd meer dan 17.000 smartphonefoto’s, de helft daarvan selfies.

Je zou bijna vergeten dat hier 4000 plantensoorten groeien, in bonte kleuren en heerlijke geuren en we zijn geroerd van dichtbij een kolibrivlinder nectar te zien drinken in deze prachtige omgeving waar je steeds opnieuw een ander doorkijkje naar de Middellandse zee geboden wordt.

Dankjewel Karl Faust en al jouw opvolgers voor dit kleine, grootse paradijs op aarde.