Waar zoet en zout water elkaar ontmoeten ontstaat een veelheid aan biotopen. Er is hier zoet, zout, brak, stromend, stilstaand, modderig, zandig, helder water. Steeds een andere mix, van water- en bodemsamenstelling, soms op een paar honderd meter afstand. Waar het land of het stromende water aan zee komt is het zouter, allicht. Waar de rivier stroom zoet. Het zoete water komt echter niet alleen van de rivier, maar ook omhoog uit diepere bodemlagen. In het hoger gelegen land boven de delta infiltreert regenwater in de karst ondergrond om kilometers verder in de delta op te borrelen. Dus liggen vrij dicht aan de zoute kust grote zoetwater lagunes tussen zoute of brakke poelen en kreken. Het verbaast niet dat de Ebro delta de rijkst gevarieerde vegetatie van Catalonië heeft en de grootste diversiteit in vogels. Het is ná de Camargue (Frankrijk) het grootste wetland van de Middellandse zee.

Licht

Vorig jaar blies het gebied ons van de sokken, zo mooi vonden we het. Delta L’Ebre doet qua licht niet onder voor de Costa de Luz (Cadiz), alleen daarom al. We bezochten toen de uitgestrekte rijstvelden, de stranden, lagunes en houtwallen en de paar nederzettingen die er zijn. Dit jaar willen we een lange strandwandeling maken over de Platja del Trabucador, een 6,5km lange zandstrook tussen de Middellandse zee en een immense baai. Soms maar 100 meter breed zand, een paar decimeter boven het water en aan beide kanten strand dus. Ook willen we naar de Far del Fangar (vuurtoren), tevens een loopje van 5km over het strand, omdat zich daar mooie lage zandduinen gevormd hebben die doen denken aan de Sahara. En dan 5km terug dus. Ambitieus, twee van die zandlopen.

Voorlopig zijn we blij met onze behouden aankomst en zonnige plek op camping Taïga del L’Ebre. Kijk zelf maar welke ‘entree-foto’ je het meest aanspreekt, de naar binnen gerichte of de naar buiten gerichte (uitkijkend op Badia del Fangar).