Krottenbach, woensdag 22 april

De laatste keer dat ik uit het raam keek zag ik de vallei van de Rednitz bij Nürnberg, maar volgens Buienradar zitten we hier in Krottenbach. Klinkt wel wat minder schilderachtig. Het is -2 buiten, maar de zon verschijnt op het tentdoek van het hefdak. Dat vinden we toch een goed begin van de dag. Het berijpte gras kraakt onder onze crocs en dus gaan we laf binnen douchen. Warm notabene. Pas tegen elf gaan we erop uit voor een fietstocht door het Frankische land.

Himbeertorte

Onze keuze viel op een 40km lang rondje, heen langs de Grundbach op de ene wang van het dal en terug langs de Bibert op de andere wang. Zo langs een meanderend beekje fietsen heeft als voordeel dat de hoogteverschillen niet al te heftig zijn, en zo was het ook, maar toch hadden wij vaak behoefte aan de trapondersteuning. Ook bleek de route te zijn uitgezet door een mountainbiker i.p.v. een toerfietser, waardoor we over gravel, een modderig bospad en grove steenslag kwamen te rijden. Des aanvangs (een lekker germanisme van ‘des Anfangs’) was het wat kil met 12 graden, maar allengs konden de jassen uit en fietsten we tussen de open weilanden, bossen en modeltreindorpjes over meestal comfortabele wegen en paden door het landschap waar iedereen kruuskot naar mekaar mompelt. In het gehucht Rosstal komen we een puffend oud stel tegen, dat noodgedwongen heuvelopwaarts zwoegt, omdat de apotheek beneden gesloten is, mopper, mopper, en nu moeten ze helemaal naar boven lopen, enzovoort en zo meer. Het gaat allemaal in half Fränkisch-Hoch Deutsch en is maar nét te volgen. Maar we snappen wel snel dat ietsje verderop een Edeka supermarkt zit met daarin een Bãckerei Philipp, die bij de koffie een Himbeertorte serveert. Dat bleek een zwaargewicht en het maakte een verdere lunch volstrekt overbodig.

Bibert

Waar we op de heenreis veel van de slingerende Grundbach zagen, zo zien we van de Bibert zo goed als niets. Maar we rijden nu wel wat hoger op de flank van de vallei en dus krijgen we tegenwind en mooie panorama’s. Feit is echter dat het dichtbevolkt gebied is, dus er staat altijd wel ergens een hoogspanningsleiding, een energiecentrale of een bouwmarktblokkendoos in de weg. Niettemin een heerlijke fietstocht van precies 40 kilometer.

Winzerhof Weinstuben

Op de camping brandt de felle zon op onze huid, terwijl een koude wind aan de schaduwkant ons tegelijk koelt. Het is zaak je stoel optimaal te richten om in de lentezon te kunnen dommelen. Maar niet te lang, want we willen ons nog verder verdiepen in de rijke cultuur van deze bondsstaat en dus wandelen we naar het authentiek aandoende restaurant Winzerhof Weinstuben, alwaar men een traditioneel Fränkisch gerecht kan eten: de Schäufele (ook wel: Schäuferle) met Kartoffelklössen.