Benicassim, vrijdag 13 februari

Goeiemorgen

Een of andere Spanjaard staat vroeg op. Even na 05.00u start hij zijn auto en gaat er met razende motor vandoor, alsof hij al te laat op zijn werk dreigt te komen. Tja, dat heb je als je in een woonwijkje kampeert. Veel, véél later komen wij uit bed. Het is erg handig dat we pal tegenover het sanitairgebouw staan.

Halverwege de ochtend rijden we in 20 minuten naar Castellón de la Plana, waar een Carrefour Hypermercat lonkt. De winkel bevindt zich op een zona commercial aan de westrand, van de stad krijg je niets te zien. Aan de immense parkeerterreinen leiden we af dat het hier ook wel eens heel druk kan zijn. Vandaag niet. Alles kun je hier krijgen, behalve Rennies en Crocs. Daar gingen we dus voor. Nou ja, voorlopig zijn we weer bevoorraad met ander leefgoed. 

Om de hoek van de camping, in een onopvallend zijstraatje zien we op onze terugweg wat winkeltjes. Eén daarvan is een panaderìa annex cafeterìa. We lopen ernaar toe en het blijkt eenvoudig, met een vriendelijke eigenaresse, prima broodjes, superieure cortado. Dat wordt een vast adresje voor een ochtendkoffie met cruasante, zoals ze dat hier noemen.Het is weer een aangenaam warme dag, t-shirt volstaat. Alleen zo nu en dan is het winderig, maar het uitspansel blijft overwegend onbewolkt. We lopen een rondje van een uur, weer deels over de boulevard, gewoon omdat het kan.

Terug op de camping blijkt iedereen zijn luifel, tent, windscherm, tuinstoelen, grondzeil en weet ik wat meer binnen gezet of verankerd te hebben. Technici van Tauro haalden ook luifels en hekwerkjes weg. Ze bereiden zich hier serieus voor op wat komen gaat. Wat dat ook mag wezen. Dan zien we donkere wolken verschijnen, maar ze gaan ook weer. Aan het einde van de middag, in het blauw kwartier, ontstaan uit het niets heel veel kleine wolkjes, waarboven ineens tien minuten later grotere wolkenpakketten drijven. Mysterieus. 

Toch gaan we om half tien in het halfdonker op stap.

Kakofonie

Het is een kwartiertje lopen, vijf minuten tussen de villa’s, vijf minuten tussen de appartementen en vijf minuten op de boulevard. Het is stil op straat. Alle etablissementen zijn dicht en donker, alleen onze bestemming is een baken van licht. Bar La Sirena is mudvol. Zelfs op het terras zitten groepjes mensen. De conversatie buiten en binnen gaat luidkeels. We melden ons bij de uitbater, hij herkent ons van de reservering en wijst naar een tafeltje voor twee. Er staan twee borden op, bestek ernaast. Iedereen zit te eten en tegelijk keihard te praten, een kakofonie. Het is bijna tien uur. Wij hebben al gegeten. Burgerlijk Hollands rond zessen. We zijn zonder twijfel de enige buitenlanders. Beleefdheidshalve bestellen we twee veel te dure deserts en glazen Rioja. Vooraan staat een man op, hij reikt achter zich en als hij zich terug draait hangt er een saxofoon aan zijn harnas. Er staat een digitale stage piano, een drumstel, krukken en muziekstandaards op elkaar gepropt. Ertussen schuifelen musici naar hun plek. Een jonge knul schuift achter het drumstel en begint keihard een vierkwartsmaat te rammen. De saxofonist blaast onbekommerd tonale en pentatonische lijnen. De bassist oefent wat funk-loopjes. Twee gitaristen met fraaie jazzgitaren overstemmen elkaar, de ene met snelle licks, de andere met percussie akkoorden. Achter het keyboard begint een jochie van een jaar of twaalf achteloos jazzy grooves te spelen. Het publiek zet een tandje bij om verstaanbaar te blijven. Zei ik ‘kakofonie’? Allejezus. Het is iedereen voor zich en niemand voor ons allen.

Jazz

Ze zetten in zonder aftellen, iemand begint gewoon te spelen en dan valt de rest in. Niet per se tegelijk. De slaggitarest speelt zowieso zelden in de maat, de bassist zit er regelmatig een of twee frets naast en die jonge toetsenist, talent of niet, hij mist aan timing en frasering. Hij speelt bovendien in e-piano modus dus verdrinkt zijn geluid beetje tussen de gitaren, maar als hij soleert, dan is het super jazzy. Ze spelen louter standards, liedjes die we allemaal door en door kennen. Het is een vermakelijk optreden, met veel achtergrondlawaai, veel applaus voor solo’s tussendoor, waar soms uitblinkers bij zitten, maar als geheel genomen is het een muzikale ratjetoe. Opvallend is dat ze niet pauzeren, het gaat anderhalf uur lang ononderbroken door, want ook tussen de nummers blijft iedereen voor zichzelf op z’n instrument spelen, totdat iemand een nummer inzet en ze elkaar weer een beetje weten te vinden.

Goedenacht

Absoluut een leuke jazz-avond, geen muzikaal hoogtepunt (enkele solo’s daargelaten), niks serieus, maar een die bol staat van het plezier van samen muziek maken in een gezellige drukke bar. Rond middernacht zijn we terug in de caravan. Zo heel erg laat werd het dus niet.