Môgge.

Het is koud, het vriest nog steeds, maar ik start de auto remote vanuit de caravan en die begint vast warm te draaien. Weer zijn we op tijd weg: rond 08.00u. Het kleine beetje ijs dat op de ruit zat, is er bij de derde zwaai van de ruitenwissers al vanaf. We gaan, in tegenstelling tot vorig jaar, soepel en ongestoord door Lyon en hebben meer gelegenheid te zien wat een verschrikkelijk lelijk buitengebied er rond deze stad is. Vies, verloederd en wanordelijk. Blij om het achter ons te laten, rijden we weer comfortabel ondersteund door onze voertuigelektronica zuidwaarts. Muziekje, podcastje, relaxed, Na een paar uur prikt de zon erdoor en krijgt het landschap een steeds vriendelijker uitstraling. We hoeven vandaag wat minder kilometers te maken, ofschoon 580 nog altijd een hele trip is. Maar we hoeven niet per se in Blanes te zijn vanavond, dus we doen het kalmpjes aan. Bij Montpellier komt de temperatuur boven de tien graden. We doorkruisen de pyreneẽn en stevenen af op onze eerste bestemming aan de Costa Brava.

Blanes

We komen in het midden van de middag aan; riant op tijd. We mogen een plaatsje uitkiezen en de vriendelijke campingjongeman tipt ons op welke plekjes we de meeste zon kunnen verwachten. Deze bijzonder grappige camping is gesitueerd in een pijnbomenbos. Weliswaar staan de bomen niet zo heel dicht opeen, maar ze staan wel kriskras over het terrein verspreid. Ertussen is zo goed en kwaad als het kan met tegels in het grit aangegeven wat de kampeerplekken zijn. Je kunt dus een plekje treffen waar in het midden pontificaal een boom staat of eentje waar je je tussen drie bomen langs de randen moet zien te wurmen. Zelfs de paden tussen de parcellas slingeren tussen de bomen door. In de zomer is het een voordeel dat die pijnbomen van die dichte kruinen hebben, maar in de winter is dat natuurlijk een nadeel.

We vinden een mooie plek, pal naast een stroomkast en stromend water. De auto, caravan en fietsjes zijn bizar vies en plakkerig van de pekel en wegprut. Met de jerrycan spoel ik de ramen en de fietsen af. Ik lijk wel een camperaar, hopelijk is er niemand die het ziet. Daarna draaien we de luifel een stukje uit, leggen een matje en laten het milde klimaat de rest doen. We zijn er, rust.